فصل دوم : مسألهء امامت در مكتب تشيّع امامت يكى از مسائل اساسى و زيربنايى مذهب تشيّع است . امامت از ديدگاه تشيّع ، زعامت و رهبرى امّت در امور معاش و معاد مىباشد « 1 » كه مسأله‌اى سياسى - دينى بشمار مىرود و از روز نخست ، شيعه بر آن پايدار مانده و پيوسته در حال مبارزه با سلطه‌هاى جور بوده است . امام ، از نظر شيعه يك رهبر سياسى و پيشواى دينى به حساب مىآيد كه هردو سمت را باهم جمع كرده و هردو جهت را عهده‌دار است . شيعه از روز نخست ، در تمامى حركتها و اقدامات سياسى خود ، حتى مانند پذيرفتن زمامدارى و ولايت از جانب خلفاى وقت ، از امام معصوم عصر خويش دستور مىگرفتند ، يا رخصت دريافت مىداشتند و اين بدين معنى بود كه امام عصر خويش را رهبر سياسى به حق مىدانستند . و امامان نيز همواره خلفا را غاصب حقّ خويش مىشمردند . پيامبر اسلام ، با بدست آوردن قدرت و نيروى مردمى ، دو عمل سياسى چشمگير انجام داد ، يكى تشكيل امّت و ديگر تسيس دولت . پيامبر اسلام با مطرح كردن برادرى اسلامى ، يك وحدت ملّى منسجم و

--> ( 1 ) . علامه حلّى در باب حادى عشر - فصل ششم - گويد : « الإمامة رئاسة عامّه فى أمور الدين و الدنيا . . . نيابة عن النبى صلّى اللّه عليه و إله - و هى واجبة عقلا ، لأن الإمامة لطف . . . و هو واجب ( على اللّه ) . . .